Rozmyślania

 Przeklejam interpretację poprzedniego tekstu wykonaną przez ChatGPT: Ten tekst jest filozoficzną zabawą z pojęciem istnienia i pokazuje, że to, co uznajemy za „realne”, często zależy od perspektywy i definicji . Najpierw pojawia się pytanie o Boga — i odpowiedź jest przewrotna: Bóg „istnieje” jako zjawisko kulturowe (ma ogromny wpływ na ludzi), ale jednocześnie „nie istnieje” jako byt działający samodzielnie. To rozróżnienie między realnym wpływem a ontologicznym istnieniem . Potem pojawia się żaba i nawiązanie do Wernera Heisenberga. Tu chodzi o to, że: dla nas żaba istnieje jako całość, ale dla wirusa „żaba” może nie istnieć — istnieją tylko komórki. Czyli: to, co uznajemy za obiekt, zależy od poziomu obserwacji. Jeszcze dalej idzie przykład koloru: „zieloność” żaby nie istnieje obiektywnie, jest efektem działania układu nerwowego obserwatora. Na końcu pojawia się ironiczne odniesienie do zasady wyłączonego środka przypisywanej Arystotelesowi...

Czy Bóg istnieje? Oczywiście, że tak. Spójrz, jaki wielki wpływ ma na życie miliardów ludzi. Ile do tej pory wywołał religijnych wojen, dyskryminacji, innych przejawów fanatyzmu... Z drugiej strony - ilu ludziom dał nadzieję, ilu uwolnił od lęku przed śmiercią. Czy zatem Bóg może coś zrobić sam z siebie? No nie, przecież nie istnieje. ;) Zostawmy jednak Boga, bo to temat kontrowersyjny i może grozić ukamienowaniem za ateizm, czy coś. Zajmijmy się żabą. Werner Heisenberg, po sformułowaniu macierzowej mechaniki kwantowej, przytłoczony jej konsekwencjami, powiedział "...a jednak żaba istnieje". Nie wiem, czemu akurat żaba, pewnie dużo myślał spacerując. No właśnie - istnieje, czy nie istnieje? Oczywiście, że istnieje. Można ją nawet upolować, upiec, i zjeść (jeśli ktoś jest bardzo głodny lub bardzo w tym gustuje). Ale czy dla wirusa choroby skóry żaby istnieje "żaba jako taka"? Gdyby był zdolny do refleksji tego rodzaju, czy nie powiedziałby raczej, że żaba to abstrakc...

 Na profilu FB Polskiego Instytutu Psychoterapii Integratywnej trafiłem na taki wpis : Identyfikacja projekcyjna jest najbardziej niezwykłym, opisywanym niemal ezoteryczną terminologią mechanizmem obronnym. Jonathan Shedler, znany amerykański psychoanalityk i naukowiec opisuje mechanizm identyfikacji projekcyjnej i osoby ją stosujące w następujący sposób: Jedna z najważniejszych rzeczy, których się nauczyłem: poważne problemy osobowościowe znajdują kamuflaż . Nikt nie myśli o sobie: „Jestem sadystką” lub „Jestem narcyzem złośliwym”. Zamiast tego znajduje system przekonań/grupę społeczną, która potwierdza jego najbardziej nienawistne, destrukcyjne impulsy i prezentuje  je jako cnoty. Najbardziej toksyczni i nienawistni ludzie tego świata  są w 100% przekonani, że walczą po stronie wszystkiego, co prawdziwe i słuszne. Znajdują sobie powyższy sposób, by dać upust swojemu okrucieństwu, atakować, traktować innych brutalnie i złośliwie. I znajdują sojuszników, którzy ich oklas...

Umysł człowieka, wbrew temu, co może nam się wydawać, nie ma bezpośredniego dostępu do zewnętrznej rzeczywistości, ale tworzy jej reprezentacje, czyli  modele . Przykładem takiej reprezentacji jest widzenie barw. W fizycznym świecie nie ma kolorów! Układ nerwowy człowieka wytwarza wrażenia barwne w reakcji na otaczające go środowisko, a umysł traktuje je jak "prawdziwą" realność. Mówi się, że umysł człowieka jest pod tym względem naiwnym realistą : nawet kiedy już rozumie dokładnie, jak działa siatkówka oka, przewodzenie nerwowe itp, nie jest w stanie owych kolorów "odzobaczyć". Tworzenie reprezentacji nie ogranicza się tylko do percepcji zmysłowej. Umysł tworzy również np. reprezentację (albo inaczej, mapę) ciała, nazywa emocje, analizuje wrażenia i uczucia, myśli o nich, ostatecznie tworzy wielopoziomowe hierarchie. Okazuje się na przykład, że osoba, która straciła wzrok w bardzo wczesnym wieku i dużo później go odzyskała, nie jest już w stanie tworzyć trójwymiaro...

English version follows Pozwól, że na początku zaproponuję Ci drobną zabawę. Pomyśl otóż, że gdzieś w niedalekiej przyszłości będzie ten moment, w którym zakończysz czytanie tego tekstu. Tymczasem  –  do rzeczy. Jeśli Twój umysł jest podobny do mojego, przypuszczam, że w ciągły sposób doświadcza bogatego pejzażu wrażeń, takich jak dźwięki, barwy, emocje, i myśli. Również, jeśli jest podobny do mojego, żyje w "bańce teraźniejszości": doświadcza wrażeń i przeżyć w krótkim przedziale czasu zwanym "tu i teraz". Nawet, jeśli przeżywasz na nowo jakieś przeszłe zdarzenie, to doświadczasz wspomnień, związanych z nim myśli czy wyobrażeń, ale nie owego zdarzenia  –  w taki sposób, w jaki wydarzyło się wtedy. Zatrzymajmy się na chwilę, żeby się zastanowić, który moment jest faktycznie teraźniejszy . Zauważ, że w  tym momencie nie ma nikogo, kto by doświadczał myśli, wrażeń, i uczuć, które miałaś wczoraj, lub które będziesz miała jutro. To samo dotyczy tego momentu, w któ...

...wypowiadają się wszyscy, wypowiem się i ja. Uderzyła mnie wypowiedź p. prof. Małgorzaty Jacyno w ramach Festiwalu "Dialogi postchrześcijańskie" (2:25 - 12:27). Streszczę ją po swojemu, prawdopoobnie nieporadnie: nie mamy nawyku śledzenia trendów społecznych długofalowo, a ono może dać istotny wgląd w naszą obecną sytuację. Konkretnie, można zaobserwować stopniowe przejście od opisu jednostki w kategoriach służby większej społeczności (sumienne pełnienie określonych ról, takich jak prace domowe, wychowywanie dzeci, służba wojskowa, ogólnie pojęta praca dla dobra Ojczyzny), do wizji "jednoosobowego przedsiębiorstwa", które funkcjonuje przede wszystkim w kategorii oceny zysków i strat widzianych z indywidualnej perspektywy. Dodałbym do tego jeszcze swoją obserwację, że obecnie chyba najważniejszą narracją o człowieku jest ta o konieczności rozpoznawania i realizacji własnych potrzeb, przy zachowaniu maksymalnej autonomii.   To prowadzi do ciekawego wniosku: miłość ...